در گذشته . امام حسین بیشتر عزادار داشت تا حماسه دار و مرثیه سرا داشت تا حماسه سرا این اولا از آن رو بود که با نگاه عاطفی به عاشورا نگریسته می شد ومضافا اینکه کاری آسان بود.

پیداست که عزاداری آسانتر از حماسه داری است. نشستن و بر حسین گریستن آسانتر است از برخاستن و بریزیدیان ستیزیدن.

عزاداری اشک می طلبد ولی حماسه داری جان مردم به ندای (حی علی الصلواه)بیشتر لبیک میگویند تا (حی علی الزکاه)چه رسد به(حی علی الجهاد)

ر.ک از عاشورای حسین تا عاشورای شیعه ص ۲۵